Twee dagen in de Alentejo

Bij vijfendertig graden verandert een reportage vanzelf van karakter. Iedereen beweegt langzamer, praat zachter en zoekt schaduw op, en dat levert beelden op die je in Nederland zelden krijgt. Ik heb de hele middag onder de bomen gewerkt, met vlekken licht die over gezichten en tafelkleden trokken. Halverwege lag het halve gezelschap te slapen op de tegels van de binnenplaats.

De ceremonie was aan het eind van de dag, toen de hitte eruit was en het land oranje kleurde. Isa liep alleen naar voren, op blote voeten, over een pad van gedroogd gras. Haar moeder zong iets in het Portugees dat verder niemand kon volgen. Ik heb daar twee frames van, meer niet, en die zijn allebei raak.

's Nachts werd het koud, wat ik niet had zien aankomen. Er kwamen dekens uit de auto's en de laatste gasten zaten in een kring om een vuurkorf die eigenlijk als decoratie bedoeld was. De dag erna zijn we nog een uur het land in gegaan voor beelden in het ochtendlicht, wat ik bij bruiloften in het buitenland bijna altijd voorstel.