Sanne & Thijs

Juni gaf ons om twee uur 's middags het hardste licht dat je je kunt wensen. In plaats van ertegen te vechten zijn we de schaduw van de werfkelders in gedoken, waar het water lichtvlekken op de muren gooide. Sanne trok haar schoenen uit voor de ceremonie en heeft ze die dag niet meer aangeraakt. Dat soort dingen bepaalt uiteindelijk de toon van een hele reportage.

De beste tien minuten zaten in het uur voor het diner, toen niemand meer wist waar het bruidspaar was. Ze zaten op een steiger met hun voeten in het water, en Thijs vertelde iets waar Sanne zo hard om moest lachen dat ze bijna omviel. Ik stond een meter of tien verderop en heb niets gezegd. Er zijn momenten waarop je alleen maar hoeft te blijven staan.

's Avonds trok er een bui over, kort en hard, en het feest verhuisde naar binnen. De ramen besloegen, iemand zette het geluid harder, en de laatste uren zijn vooral flitsbeelden geworden: korrelig, druk, precies zoals het voelde. Het allerlaatste beeld is van hun ouders die samen over de gracht staan te staren.