Nienke & Sam

Natte straten zijn een cadeau. Elke lantaarn, elke etalage en elke koplamp wordt twee keer zo groot, en het asfalt gaat werken als spiegel. Ik ben laag gaan zitten, vaak op mijn knieën, om die weerspiegelingen mee te pakken. Half februari om zeven uur 's avonds is de stad donker genoeg en nog niet uitgestorven.

We zijn begonnen onder een viaduct, waar het droog was en waar ze zich duidelijk ongemakkelijk voelden. Ik geef in het begin altijd iets te doen, zoals lopen, praten of elkaars jas dichtdoen, zodat er geen stilte valt die iemand moet opvullen. Na een minuut of tien vergat Sam dat ik er was, en toen begon het pas echt. De laatste twintig minuten waren in een parkeergarage met tl-licht, waar we naar binnen liepen omdat het harder ging regenen: groen licht, harde schaduwen, geen enkele romantische aanleiding. Dat werden de beelden waar ze allebei het meest aan hangen.