Zout in het haar

Grijs licht heeft een slechte naam en dat is onterecht. Op het strand van Domburg kreeg ik die dag een softbox van vijf kilometer breed, zonder één harde schaduw. Huid, stof, water: alles kreeg dezelfde zilveren toon. Ik heb er achteraf nauwelijks iets aan hoeven doen.

De ceremonie stond gepland op het duin, maar dat plan sneuvelde rond elf uur. We zijn uitgeweken naar een paviljoen waar de ramen wit stonden van het zout en waar je iedereen tegelijk kon horen ademen. Mees vergat zijn tekst en zei toen maar wat. Dat werd het mooiste stuk van de dag.

Tegen zessen brak het even open. We zijn met z'n drieën het strand op gelopen, twintig minuten, verder niets. Yara hield haar rok in de ene hand en haar schoenen in de andere, en het zand plakte tot aan haar knieën. Op het laatste beeld uit die reeks kijken ze allebei de verkeerde kant op.