Amira

Het eerste half uur heb ik nauwelijks gefotografeerd. We hebben gepraat over haar werk, over de trui die ze had meegenomen en niet durfde aan te trekken, en over waarom ze dit eigenlijk wilde. Pas daarna gaat een gezicht open. Alles wat daarvoor komt is opwarmen, en dat mag ook gewoon tijd kosten.

In februari valt er door een noordraam een licht dat niets verbergt en toch vriendelijk blijft. Ik heb haar dicht bij dat raam gezet en verder niets neergezet: geen reflectiescherm, geen tweede lamp. De schaduwkant van haar gezicht liep weg in het donker en dat vond ik precies goed. Ze zei later dat ze zichzelf voor het eerst herkende.

We zijn geëindigd met een reeks waarin ze alleen maar zit en naar buiten kijkt. Geen instructie, geen houding, vijf minuten stil. Uit die vijf minuten komen de drie beelden die ze heeft laten afdrukken.